ปิศาจของพระเจ้า

เอ่อ ทำใจกับชื่อตอนสักนิดนะครับ 555

เรื่องของเรื่องคือ มันเป็นส่วนหนึ่งในไนท์แมร์ของเร แต่เพราะผมไม่ใช่เจ้าของเนื้อเรื่องหลัก ก็เลยไม่อยากทำให้ชื่อตอนสับสนกันน่ะครับ

เหตุการณ์เมื่อวันพุธ(ที่??) ตอนพักเที่ยง ผู้เกี่ยวข้องคือไนท์กับเร เขียนจากมุมมองของไนท์นะครับ

========

...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... พ่อของเราเคยเล่าเรื่องด้วยเสียงเรียบสนิท ...มีเด็กหญิงคนหนึ่งชื่ออลิซ เธอถูกบังคับให้ร้องเพลงต่อหน้าแขกในงานเลี้ยง เธอจึงหนีออกไปนั่งใต้ต้นไม้...

พ่อเป็นคนที่เล่าเรื่องได้น่าเบื่อชวนหลับ...มากๆ แถมพอเราเซ็งหนักเข้า พ่อก็จะเลิกเล่าไปเสียเฉยๆ แล้วเอาตำราไวยากรณ์มาอ่านให้ฟังแทนเสียอีกแน่ะ

แต่ตอนนี้ เราเห็นอลิซ (หมายถึงคู่ปลูกถั่วของเรา)หยิบหนังสือเดินกระโผลกกระเผลกออกไปจากห้อง คนละทางกับโรงอาหาร

ไม่กินข้าว เดี๋ยวก็ไม่โตหรอก

เป็นห่วง...ก็เลยปรุงมาม่าคัพ แล้วถือถ้วยเดินตามไป รดานี่เดินเร็วเหมือนกัน...ครู่เดียวเจ้าตัวก็นั่งลงที่โคนต้นไม้ใหญ่หน้าตาคุ้นๆ เหมือนที่รดาเคยปีนไปนั่งตากฝน เราไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยลงไปนั่งข้างๆ แล้วเลื่อนมาม่าคัพไปให้

ไม่มีใครพูดอะไรอีก เป็นความเงียบที่หดหู่แต่ไม่กดดัน คือเราไม่กดดันรดา แต่รดาจะรู้สึกกดดันหรือเปล่าก็อีกเรื่อง

เพื่อนปลูกถั่วของเราเริ่มก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ...ท่าทางว่ามาม่าคัพนั่น เราคงต้องกินเองแล้วมั้ง?

ที่นี่สงบ...เราหลับตาลงและรอคอย แบบเดียวกับที่(อีตา)ปรเมศเคยทำ ทั้งที่ไม่รู้ว่ารออะไรอยู่ แต่กลับรู้สึกได้ว่ารดามีเรื่องที่ต้องคิดหนัก แต่ก็นั่นแหละ เราจะทำอะไรได้ อย่างดีก็มีแค่ยาเผื่อไว้ไม่กี่เม็ด ...ยาแบบที่ถ้ารดารู้ว่าเป็นยาอะไร เจ้าตัวอาจไม่กล้าเข้าใกล้เราไปอีกนานเลยก็ได้

รดาเหลือบตาขึ้นมอง...เมื่อเห็นร้อยราตรีพิงลำต้นหลับตานิ่งก็วางหนังสือลง ก่อนจะเอนหลังพิงต้นไม้บ้าง ดวงตาคู่สวยหลังกรอบแว่นทอดมองไปไกลแสนไกล

"ก็...รู้อยู่แล้วล่ะว่าจะถูกหลอก แต่..จะให้ทำยังไงล่ะ?" เด็กสาวหลุดปากออกมาด้วยเสียงเบาหวิว หากท่ามกลางความเงียบ เสียงนั้นก็เหมือนจะดังสะท้อน

"จะทำยังไง..." เสียงอ่อนพร่า...สั่นราวกับจะร้องไห้ ร้อยราตรีลอบชำเลืองอย่างเป็นห่วง เห็นร่างบางเปลี่ยนท่านั่งเป็นกอดเข่า พลางซบหน้าลงอย่างหมดหนทาง เด็กสาวหลับตาลงอีกครั้งเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ในใจกำลังไล่รายชื่อยาของตนเองอยู่ว่าพอจะมีตัวไหนคลายอารมณ์เครียดของเพื่อนได้บ้าง

เหมือนจะนาน แต่ก็ไม่นานเมื่อกริ่งบอกเวลาเข้าเรียนดังขึ้น รดาเก็บหนังสือก่อนจะหันมาปลุกเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มเช่นเคย แต่อาจเป็นเพราะความห่วงใยจนเกินขอบเขต...หรือเงาเปลือกตาที่ทาบทับ ทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าดวงตาสีน้ำตาลนั้นหม่นจัดทีเดียว

...หม่น..ว่างเปล่า..ไม่ต่างอะไรกับเธอเมื่อตอนนั้น...

"ไนท์..กลับกันเถอะ" รดาฝืนทำเสียงให้ร่าเริง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีเกือบกระฉับกระเฉง ออกเดินล่วงหน้าไปก่อน

แผ่นหลังนั้นเหมือนจะบางลงอีก ร่างที่เซนิดๆ จากอาการข้อเท้าแพลงนั่นชวนให้รีบเข้าไปประคอง หรืออุ้มพาดบ่าเดินถ้าทำได้ ...แต่ยังไม่ใช่เวลานี้หรอก ไม่ใช่ในเวลาที่เพื่อนของเธอกำลังครุ่นคิด..และเครียด...

...คนที่โทษตัวเองนะลูก... น้ำเสียงทุ้มห้าวดังขึ้นในความคิดของเราอีกครั้ง หนนี้วางตัวเป็นนักปรัชญาเต็มที่จนน่าหมั่นไส้ ...บทจะรู้สึกผิด ต่อให้คนอื่นบอกว่าไม่ผิดยังไง ก็ยังยืนยันว่าตัวเองผิดอยู่นั่น ส่วนคนที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิด ถึงคนทั้งโลกจะเกลียดก็ไม่รู้สึกตัว ไนท์เข้าใจไหมลูก...

นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ประโยคที่พ่อพูดอะไรที่เหมือนจะมีสาระออกมา ...มันก็จริงของพ่อ แต่เข้าใจหลักการข้อนี้ไป ก็ไม่ช่วยทำให้คนเลิกโทษตัวเองไปได้หรอก

เรายังเป็นคนเดิม ...อ่อนแอ และไม่มีวันหายขาดจาก 'อาการ' นี้ถ้าไม่ได้กินยา ...ไม่มีทางช่วยใครได้ ดีแต่จะคอยซ้ำเติมเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ดีแต่จะเป็นภาระถ่วงแข้งถ่วงขาคนอื่น

...แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ไม่อยากให้รดาเป็นเหมือนเรา...

ไม่อยากปล่อยให้ทุกสิ่งผ่านเลยไป โดยที่เรายังไม่ทันอธิบายอีกแล้ว

รดาใช้คำว่าถูกหลอก...และไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี...นึกไม่ออกเลยว่าเรื่องอะไรกันที่จะสามารถเอามาใช้เป็นข้อต่อรองสำคัญนั่นได้...?

แต่ที่แน่ๆ กฎหมู่อยู่เหนือกฎหมาย...มันทำตัวเป็นกฎหมู่กับรดาได้ (พวก)เราก็สร้างกฎหมู่ใหม่กลับได้เหมือนกัน

บางที เรื่องนี้อาจยุ่งยากกว่าที่คิด...เราไม่ชอบปันรัก และไวทยาไม่ชอบขี้หน้าเรา แต่เราอาจกำลังต้องการความช่วยเหลือจากสองคนนั้น ไม่ว่าจะในด้านกำลังหรือมันสมอง

...งั้นก็ เริ่มด้วยไม่กินเจ้ายากดอาการก้าวร้าวนี่ตอนนี้เลยแล้วกัน...

tbc @ the beginning of nightmare IV

สรุป
- ไนท์เห็นเรไม่กินข้าวกลางวัน และไปสวนพฤกษ์คนเดียว เลยตามไปเป็นเพื่อนแบบเงียบๆ
- เรคิดว่าไนท์หลับ จึงเผลอพูดเรื่องที่กลุ้มใจอยู่ออกมา
- ไนท์เริ่มจับเค้าได้ลางๆ ว่าเรจะถูกหลอก แต่ไม่รู้ตัวเองจะมีประโยชน์แค่ไหนเลยแอบเฟล
- ตั้งใจว่าจะขอความช่วยเหลือจากทุกคนในห้อง โดยมีรัมและไวท์เป็นตัวหลัก (งานเข้าแล้วเธอเอ๊ย...)
- เริ่มงดยากดอาการก้าวร้าวตั้งแต่วันพุธ เพราะมีลางสังหรณ์ว่าอาจเจองานใช้แรง

ปล. ระวังไนท์ดาร์กโหมดไว้ให้ดี (ฮา) วันพฤหัสกับศุกร์อาจไม่เท่าไร แต่วันเสาร์ได้เห็นไนท์บทบู๊แน่ๆ ครับ พี่กุ๊กบอกว่างั้น 555

ปปล. จะสอบอีกแล้ว กรี๊ดดดด