ปิศาจของพระเจ้า

สอบเสร็จแล้วครับ!!!!

...ทว่า นรกแกะแพะรออยู่ข้างหน้า...

ฉ่อยเป็นที่สุด ข้อสอบก็โหดร้ายมาก เขียนกันมือหงิกเป็นแถบๆ

ฮึ้ยยยยย ขอให้ติดเถอะครับ ไม่งั้นพ่อไนท์มันจะชื่อเอกรินทร์ (ช้างหนึ่งเชือก?) ไปทำดึ๋ยอะไรล่ะ!

...ประเด็นนี้ไม่เกี่ยวสินะครับ 555

=========

ต่อจาก ตอนที่ 1 : [IS/FA] คำสัญญา... และ ตอนที่ 2 : [CS AU] คำสัญญา...(2) ครับ

ร่างสูงกว่าผวาเข้าจะรวบร่างเล็กไว้ หากเหมือนจะช้าไป...มือบางแต่แข็งแกร่งผิดคาดฉวยได้เพียงข้อมือของอีกฝ่ายเท่านั้น ร่างของเจ้าตัวยึดแผ่นดินไว้ได้แค่ท่อนล่าง ในขณะที่ท่อนบนโน้มลงมา พยายามฉุดรั้งร่างบางกว่าไม่ให้ตกสู่ห้วงเหวของความตาย เสื้อคลุมสีดำถูกลมปลิวพัดหายไปแล้ว รดาจึงได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มตาเป็นครั้งแรก

"...คิดว่ามีแค่เจ้า...งั้นหรือ...?" เสียงหวานดั่งระฆังน้ำแข็งดังขึ้นฝ่าสายฝน ดวงตาสีเข้มมีหยดน้ำไหลพาดผ่าน หากเธอไม่แน่ใจว่านั่นคือน้ำตาหรือน้ำฝน

"ถ้าไม่ใช่เจ้า...ก็ไม่ใช่ใครทั้งนั้น..." เศษหินร่วงกราวลงตามแรงเสียดทาน ร่างที่ยึดเหนี่ยวเธอไว้กำลังจะหมดกำลัง...ใบหน้านวลเผือดดูเด่นท่ามกลางความมืดของย่ำรุ่ง รอยแผลเป็นพาดผ่านแก้มแลลึกกว่าที่เคยเป็นหรือควรเป็น น้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนกลับเป็นเย็นเยียบระคนโศกเศร้า ดวงตาสองคู่จ้องมองกันและกันนิ่ง...นาน ก่อนที่ร้อยราตรีจะเอ่ยขึ้นก่อน

"...จะ...ไป...จริงๆ รึ?"

รดาหลับตาลงแทนคำตอบ น้ำตาเลือดสายสุดท้ายไหลรินผ่านร่องแก้ม

พลันร่างสูงกว่าก็พุ่งตัวออกจากแผ่นผา ร่างทั้งสองลอยละลิ่วอยู่ชั่วครู่ก่อนร้อยราตรีจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนได้ กรวดหินจำนวนมากแข่งกันพุ่งตัวลงสู่จุดจบ หากเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บ...เสียงของสายลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู ดังเสียจนแทบฟังไม่รู้ว่าเจ้าของอ้อมแขนนั้นพูดอะไร

ท้องฟ้าเบื้องบนสาดสีส้มจัด โลกเบื้องล่างมืดมิด...อาบย้อมด้วยอนธการ

"เจ้า...จะไม่มีวันหลงทาง...เพราะข้า...จะไปกับเจ้าด้วย..." เสียงนั้นกระท่อนกระแท่นนัก ทว่ารดากลับได้ยินชัดเจน

"เพราะฉะนั้น...ไม่เป็นไร...แล้วนะ...?"

end? tbc? ตามแต่พี่กุ๊กจะปรารถนาครับ 555

ปล. ไปแต่งปลูกถั่วดีกว่า กรี๊ดกร๊าด