ปิศาจของพระเจ้า

เขียนต่อจากของพี่กุ๊ก [TAG-MS] In the Rain... พร้อมกับดันเรไนท์ไปด้วยนะครับ (แถวบ้านเรียกหนีความจริง) อยู่ในช่วงเวลาเดียวกับการบ้านปลูกถั่ว (ที่ผมยังไม่เข็นออกมาสักที) ครับ ^^"

============

"เร...รดา..." ร้อยราตรีเงยหน้าขึ้นร้องเรียก เสียงนั้นแผ่วหวิวตามแบบของคนตะโกนไม่เก่ง และแน่นอนว่าไปไม่ถึง เด็กสาวผมมวยยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาหลังกรอบแว่นเหม่อมองไปไกลแสนไกล

ร่างบางตัดสินใจวางถาดถั่วเขียวไว้โคนต้น แล้ววางกระเป๋าเป็นเพิงกั้นสายฝนไว้อีกชั้น ก่อนจะหลับหูหลับตาตะโกนเรียก "...เร!"

...ไม่ได้ผล... เธอมองไม่เห็นแววตาของอีกฝ่าย เด็กสาวยกมือขึ้นพิงลำต้นอย่างครุ่นคิดและออกจะกังวล จำได้ลางๆ ว่าพ่อของเธอเคยพูดไว้ครั้งหนึ่งก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเกิดขึ้น ...มีแต่คนร้องไห้เท่านั้นที่จะซ่อนน้ำตาในสายฝน...

ลมพัดแรงขึ้นอีก เส้นผมเปียกลู่จนแนบใบหน้า ร้อยราตรีเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดเข้าไปได้ยังไง

...ปีนต้นไม้เนี่ย มันทำยังไงนะ?

...ความพยายามรอบที่ห้า ล้มเหลว...

ร้อยราตรีปัดเศษไม้ที่ติดอยู่ตามกระโปรงออก แม้จะไม่ถึงกับถลอกปอกเปิกหรือโดนเสี้ยนตำ แต่ก็ถือว่าเจ็บตัวอยู่ไม่น้อยถ้าคิดว่าคนปีนไม่เคยทำอะไรเสี่ยงตายมากกว่าเสิร์ฟน้ำให้ผู้อำนวยการในงานไหว้ครูโรงเรียนเก่า เด็กสาวตัดสินใจยอมแพ้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนรากไม้ใหญ่ ใช้นิ้วจิ้มถั่วงอกเล่นอย่างไม่มีอะไรทำ

อีกครึ่งชั่วโมงกว่าฝนจะหยุดตก ร่างบางทั้งสองก็เปียกโชกจนเสื้อขาวแนบผิวเนื้อ ร้อยราตรีหยิบกระเป๋าออกจากที่ ตัวกระเป๋าหนังชุ่มไปแถบหนึ่งในขณะที่ถั่วงอกไม่บุบสลาย เด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เห็นร่างบางของคู่ปลูกถั่วขยับเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว

"...ไนท์?"

เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นด้านบน ร้อยราตรีเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็หน้าขึ้นสีเรื่อ เนื่องจากรดากำลังพยายามจะลงจากต้นไม้ แต่ลงไม่ได้เพราะเธอขวางทางอยู่ ...เด็กสาวผมมวยจึงอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งยืนที่เสี่ยงต่อการกระโปรงเปิดเป็นอย่างยิ่ง คนที่ยืนบนพื้นจึงลนลานคว้ากระเป๋าและถาดถั่ว เผ่นออกจากตำแหน่งเดิมทันที

รดาค่อยๆ ไต่ลงมาถึงพื้นโลกโดยสวัสดิภาพ ก่อนจะยิ้มให้เพื่อนสาวอย่างร่าเริงเหมือนปกติ แต่ร้อยราตรีกลับไม่ยิ้มเจื่อนตอบเหมือนเคย เด็กสาวผมรวบวางกระเป๋าบนที่แห้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ สบดวงตากลมโตหลังกรอบแว่นเปื้อนหยดน้ำเต็มตาเป็นครั้งแรก

...เป็นแววตาที่คล้ายคลึงกัน... แววตาของผู้ที่ทรมานเพราะไม่อาจหลุดพ้นจากอดีต

ร้อยราตรีล้วงกระเป๋ากระโปรง หยิบซองบรรจุยาเม็ดเล็กสีฟ้าที่เหลือเพียงเม็ดเดียวยื่นให้

"เอ่อ...ถ..ถ้า..ถ้าคืนนี้..นอนไม่หลับ หรือ..เอ่อ..กลัวจะฝันร้ายละก็...อืม..จะกิน..นี่..ก่อนนอนก็ได้...นะ?"

===========

ตัดจบอย่างฉับพลัน...

(โดนตบตี)

คิดว่าตอนนี้คงไม่ต้องสรุปอะไร เพราะใจความสำคัญอยู่ที่ประโยคสุดท้ายหมดเลยครับ ...ขอโทษพี่กุ๊กและคนอ่านด้วยที่ตอนนี้ออกมารั่วไปนิด (ผมทุ่มพลังงานใส่เอ็มเอสทำร้ายไปแล้วง่ะ) แล้วก็มาเตือนความจำทุกคนด้วยว่า ไนท์ไม่ได้มีแต่ด้านที่ดาร์กนะครับ แม้หลายคนจะรู้สึกว่าไนท์ไม่ดาร์กดูไม่เป็นไนท์ก็เถอะ (ซึ่งผมก็เห็นด้วย ฮา)

อ้อ สำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่าน รบกวนเหล่ไปมองตรงเรคคอมเมนข้างๆ แล้วคลิก [MS] ทำร้าย ด้วยนะครับ

(นิกซ์ - จะไปคลิกตรงนั้นทำติ่งอะไรเรอะพ่อ ตรงนี้มันก็มีให้คลิกอยู่นี่ไง)

ปล. ว่าด้วยยาเม็ดนั้น มันคือ ATIVAN มีฤทธิ์เป็นยานอนหลับอ่อนๆ สามารถให้คนอื่นกินได้ครับ ...แต่ตามหลักการแล้ว ไม่ว่ายาอะไร ถ้าไม่ใช่พาราก็ไม่ควรให้คนอื่นกินด้วยอยู่ดีนั่นละ (แต่กรณีนี้ อนุโลมว่าไนท์ไม่รู้เรื่องนี้นะครับ)

ปปล. ความสัมพันธ์กับเร อัพห้าเลเวล