ปิศาจของพระเจ้า

ตอนนี้เป็นตอนต่อของ  คนที่ไม่คาดฝัน > เฝ้ามอง-หวั่นกลัว และ [CS] SS - พิษไข้ ครับ

จะว่าไป อันที่แล้วๆ มา เป็น SS แต่อันนี้เป็น MS นะเออ (หมายความว่าไงเนี่ย...)

============

"ขออนุญาตครับ" วริษฐ์เปิดประตูห้องพยาบาลกลับมาอีกครั้งหนึ่งในช่วงพัก ก่อนจะก้าวเข้ามาดูอาการเพื่อนร่วมชั้นที่ยังนอนนิ่ง ร้อยราตรีขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ เหงื่อเม็ดโตซึมคอเสื้อจนเห็นได้ชัด ใบหน้านวลยังคงซีดเผือด ทำให้รอยแผลที่โหนกแก้มดูเด่นมากขึ้นไปอีก เด็กหนุ่มนั่งลงข้างเตียง แตะหลังมือลงบนหน้าผากของเด็กสาว สัมผัสที่ได้รับทั้งร้อนผ่าวและเย็นชืดตามแบบของคนไข้สูงทั่วไป แต่สัญชาตญาณกลับบอกเขาว่ามีบางอย่างแปลกๆ

กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนประหลาดอย่างที่ห้องพยาบาลเท่านั้นจะมีอบอวลทั่วประสาทสัมผัส ของเหลวแดงข้นยังคาวอยู่ในความรู้สึกและสัมผัสของมือเปรอะชุ่ม เลือดที่ลามไหลลงมาตามแขน ทิ้งคราบเป็นด่างดวงไว้บนเสื้อนักเรียนสีขาว สำลีชุบแอลกอฮอล์ที่กดซับบนใบหน้าเรียกความรู้สึกแสบร้อนทรมาน หวาดหวั่นด้วยบาดแผลเฉียดดวงตาไปไม่กี่มากน้อย หยดน้ำของความกลัวไหลรินอาบใบหน้า ปะปนกับความเจ็บปวดสีแดงฉานหลั่งลงมาราวกับน้ำตาเลือด

"ครูหมอครับ ไนท์เขา...!" เด็กหนุ่มร้องเรียกครูพยาบาลที่นั่งเช็คจำนวนยาอยู่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะเดินมาหาต้นเสียง ...เจ้าตัวอาการไม่ดีจริงๆ เหงื่อไหลโทรมจนชุ่มหมอน ร่างบอบบางเกร็งจัดและกำมือแน่นจนแทบจิกลงไปในเนื้อ ริมฝีปากเผยอกระซิบคำไม่ได้ศัพท์ ...สิทธิโชคหรี่ตาลงอย่างออกจะกังวลเล็กน้อยพลางนึกถึงผู้ปกครองเสียงเข้มของเจ้าหล่อน เมื่อครู่เขาเพิ่งโทรไปแจ้งให้มารับเด็กสาวกลับด่วน แต่กลับได้ยินเสียงอะไรปลิวว่อนกับสบถพรืดใหญ่ ก่อนปลายสายจะรับคำส่งๆ แล้ววางหูดื้อๆ

มันเป็นความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก... อยากทำลายอะไรสักอย่าง อยากกรีดร้องออกมาดังๆ เรียกร้องความยุติธรรมที่มันไม่มี ...หากมีความกล้ามากกว่านี้ละก็...หากเข้มแข็งมากกว่านี้ละก็...
หากเพียงแต่ทุกสิ่งไม่เริ่มต้นขึ้น หากเพียงแต่ตัวตนนี้ไม่เคยมีอยู่

คงจะต้องทำให้รู้สึกตัวก่อน... ชายหนุ่มคิด มือแกร่งเอื้อมไปจับไหล่บางเบาๆ หากปฏิกิริยาที่ได้รับกลับเกินคาด เมื่อจู่ๆ ร้อยราตรีก็ลืมตาโพลงขึ้น ก่อนจะฟาดมือบางลงบนหน้าของหมอหนุ่มอย่างถนัด...ฉาดใหญ่

หากได้เอาคืนละก็ แค่ในฝันก็ยังดี

เพียะ

ดวงตาหม่นจัดเบิกกว้างขึ้นอย่างตระหนก เมื่อฝ่ามือสัมผัสได้ถึงอะไรที่มีตัวตนอยู่จริง ปลายนิ้วกระทบแว่นตาที่กระเด็นหลุดไปตามแรงมือ และใบหน้าของหมอหนุ่มที่ไม่ทันตั้งตัว...สะบัดหันจนเกือบเซ

ร่างบางยันตัวขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ ทันประสานสายตากับนายแพทย์สิทธิโชคที่หันกลับมามองอย่างอึ้งๆ แก้มที่ถูกตบขึ้นสีแดงเห่อเกือบจะทันตาเห็น เป็นพยานได้ดีว่าเด็กสาวเพิ่งจะทำอะไรลงไป ร้อยราตรีเงยหน้าขึ้นกวาดตามองรอบห้อง ใบหน้าซีดจัดจนไม่เห็นสีเลือด เม็ดเหงื่อจากความกังวลซึมตามรูขุมขน ก่อนจะรวมตัวกันหยดลงบนปกเสื้อ เด็กสาวรีบเบนสายตาลงต่ำ ไม่กล้าสบสายตาวริษฐ์ที่มองมาอย่างกังวลระคนแปลกใจ

...ถ้าถูกเกลียดหรือถูกเรียกไปพบล่ะ... ความคิดในแง่ร้ายเริ่มก่อตัวราวกับลูกคลื่น ...ถ้าถูกใส่ความว่าทำอะไรมากกว่านั้นหรือเขาคิดว่าเราตบโดยเจตนาล่ะ ถ้าคนอื่นรู้เข้าแล้วคิดว่าเราก้าวร้าว หรือถ้าโดนเรียกผู้ปกครองแล้วพี่นิกซ์มาถล่มโรงเรียน แล้วถ้าโดนอาจารย์ทุกคนเกลียด... แล้วถ้าว่านคิดว่าเรานิสัยแบบนั้น...ถ้าว่านไปบอกคนอื่นต่อ...
...ถ้ามิตรภาพที่เพิ่งเกิดนี้ต้องพังทลายลง... ใช่แล้ว มันจะเป็นอย่างนั้นแน่ๆ
ก็ขนาดที่โรงเรียนเก่า อยู่กันมาสามปีแล้วยังบอยคอตกันได้เพราะเรื่องแบบนี้เลยนี่นา!

เด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ทำท่าเก้กังเหมือนอยากปลอบโยนแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร ร้อยราตรีสะดุ้งสุดตัวอย่างเพิ่งหลุดจากภวังค์ของความวิตก ก่อนร่างบางจะถลันตัวลุกขึ้น อุปาทานไปเองว่าคนทั้งสองจะก้าวเข้าคุกคาม มือเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนผลักร่างสูงกว่าของทั้งคู่ให้แหวกเป็นช่อง ก่อนเด็กสาวจะวิ่งเตลิดออกไปราวกับไม่รู้ทิศทาง

...เหมือนกับนานแสนนาน...เธอไม่รู้แล้วว่าวิ่งผ่านใครหรือที่ใดบ้าง หากเส้นผมยาวสยายคุ้นตาของหญิงสาวก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ร้อยราตรีกรีดเสียงเรียก...อย่างเห็นคนตรงหน้าเป็นที่พึ่งครั้งแรกในชีวิต

"พี่นิกซ์...!"

============

น..เหนื่อย... กร๊าซซซซ ในที่สุดผมก็เข็นเจ้านี่ออกมาได้สักที และคงจะดาร์กสมใจท่านที่บอกว่าการบ้านล็อกเกอร์ไม่ดาร์ก (ฮา) คนอ่านคงจะเหนื่อยน่าดูเหมือนกัน

สรุป

- ว่านกลับมาเยี่ยมไนท์อีกครั้งตอนพัก
- ไนท์ฝันร้าย
- หมอโชคพยายามปลุก
- ไนท์ตบหมอโชคไปเต็มเหนี่ยว แว่นกระเด็น
- ไนท์ตกใจ วิ่งหนีไปจนเจอนิกซ์

หมายเหตุ - ได้ความจากผปค. หมอโชคว่า จริงๆ แล้วเขาไม่เอาแอลกอฮอล์ราดแผลเปิดตรงๆ แบบนั้นนะครับ แต่ก็นั่นแหละ... ครูพยาบาลโรงเรียนเก่าของไนท์มัน...

*ว่าแล้วก็หนีไปนอนตาย โยนภาระให้พี่บีต่อไป ฮา~*