ปิศาจของพระเจ้า

วันที่ 13 พฤษภาคม 2552

อาจารย์บอกว่าพรุ่งนี้จะมีเลือกชมรม

ชมรม ก็เท่ากับกิจกรรมสินะ ถึงจะเป็นแค่กิจกรรมย่อยๆ กลุ่มเล็กๆ ก็เถอะ เราก็ไม่อยากทำแล้วอยู่ดี แต่ถ้าไม่ทำ ก็คงดูขวางโลกมากไปหน่อย ถ้าโดนเกลียดหรือโดนเพ่งเล็งขึ้นมาก็คงแย่สินะ

(พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็รู้สึกแย่ นึกถึงเรื่องเก่าๆ ทุกที คืนนี้คงต้องกินยาเพิ่มอีกตามเคย)

เบื่อยานิ่มๆ นั่นจะแย่แล้ว เมื่อไรไอ้โรคบ้าๆ นี่มันจะหายสักทีนะ

==========

* ยาที่ไนท์ต้องกินเพิ่มคือ ATIVAN(เม็ดสีฟ้าๆ เล็กๆ) กับ CLONAZEPAM(เม็ดสีเนื้อๆ) มีฤทธิ์ทำให้นอนหลับสนิท ส่วนยานิ่มๆ ที่ว่าคือ Risperidone เป็นยาที่มีผลข้างเคียงน่ารำคาญมากที่สุดสำหรับเจ้าตัวครับ

==========

ร้อยราตรีหันซ้ายหันขวาอย่างหวั่นๆ ห้องประชุมมีโต๊ะเรียงรายสำหรับให้นักเรียนเซ็นชื่อเข้าชมรม ตอนนี้เพื่อนรุ่นเดียวกันเริ่มแยกย้ายตามความสนใจ ทิ้งให้ร่างบางยืนคว้างอยู่มุมห้องเพียงลำพัง เด็กสาวไม่กล้าเข้าไปเดินเมียงมองเพราะกลัวจะถูกบังคับให้เข้าชมรมที่ไม่สนใจ และก็ไม่ได้สายตาดีพอที่จะมองป้ายชื่อชมรมออกทั้งหมด

แต่หากช้าไปกว่านี้...ทุกคนเลือกชมรมกันหมดแล้วก็คงเดินออกจากห้องไป และทำให้เธอเป็นจุดสนใจมากกว่าเดิมแน่ๆ เด็กสาวสูดลมหายใจลึก ซ่อนมือที่เริ่มสั่นไว้ในกระเป๋ากระโปรงก่อนจะตัดสินใจเดินดูตามโต๊ะต่างๆ บ้าง

ชมรมการ์ตูน
เด็กสาวพยายามเพ่งจนเห็นป้ายบนโต๊ะ แล้วก็ต้องเบนสายตาไปทางอื่นทันทีเพราะอุปาทานไปเองว่าถูกจ้องมอง กระนั้นร้อยราตรีก็ไม่ได้คิดจะเข้าชมรมนี้ตั้งแต่ต้น ...ชมรมที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงหัวเราะ...

ชมรมดนตรีสากล
ร่างบางนึกสะดุดใจกับรุ่นพี่ผมทองที่เธอจำได้ว่าเล่นดนตรีเก่งมาก แต่ชมรมนี้ก็ดูมีคนมากเกินกว่าจะต้องการคนที่เล่นดนตรี 'ห่วยแตกที่สุดในไตรภูมิ' (ตามที่พี่สาวเธอบอก) อย่างเธอ

ชมรมภาษาไทย
ร้อยราตรีมองโต๊ะเซ็นชื่อที่ค่อนข้างว่างเปล่าอย่างชั่งใจ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองหน้าประธานชมรมแล้วคิดหนัก เด็กสาวรู้ดีว่าไม่ควรใช้ทัศนคติต่อบุคคลมาตัดสินวัตถุ แต่ก็ตัดสินใจจะเดินผ่านไปก่อน
...คะแนนชมรมผ่าน แต่ประธานชมรมไม่ผ่าน...

ชมรมรักษ์สิ่งแวดล้อม
เพียงแค่เห็นชื่อ เด็กสาวก็แทบจะนึกไปถึงออกค่ายพัฒนาชนบทกับปลูกป่าชายเลนเลยทีเดียว ร่างบางรีบเมินสายตาหลบแล้วจ้ำผ่านไปทันที กลัวว่าเพื่อนข้างที่นั่งอย่างศศิธรหรือเด็กหนุ่มร่างสูงนามวริษฐ์จะเอ่ยทัก

ชมรมทำอาหาร
เด็กสาวสังเกตเห็นผมทรงบ๊อบเทของปันรักที่ก้มลงเซ็นชื่อจึงเดินผ่านไปทันที

ชมรมคาราเต้
เสียงตะโกนผ่านโทรโข่งของเด็กสาวผมมวยรุ่นพี่ดังลั่นจนสะดุ้ง ร้อยราตรีนึกอยากอุดหูแต่ก็เกรงจะเสียมารยาท เท่าที่ลอบชำเลืองดู ชมรมนี้มีแต่รุ่นพี่ทั้งนั้น และท่าทางชมรมคงไม่อยากได้เธอเป็นภาระอีกหนึ่งหน่วยแน่ๆ

ชมรมบ้านไร่เรือนรัก
เธอมองชื่อชมรมอย่างแปลกใจก่อนจะแอบยิ้มค่าที่เข้าใจตั้ง กระนั้นรุ่นพี่ผมซอยดูแรงและมาดมั่นที่นั่งอวดเรียวขาอย่างไม่ตั้งใจอยู่บนขอบโต๊ะด้านหนึ่งก็ทำให้เด็กสาวชะงักกึก นึกคาดไปเองว่าดวงตาสีเขียวคมนั่นจะตวัดมามองด้วยรอยยิ้มขันในแววตาเมื่อไรก็ไม่รู้ได้ ท้ายที่สุดร้อยราตรีก็ตัดสินใจหันหลังกลับ

ชมรมภาษาไทย(อีกที)
ร้อยราตรีก้มลงจรดปากกาที่เตรียมไว้ให้ลงบนกระดาษ ปลายนิ้วสั่นจนลายมือชื่อดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ ร่างบางพยายามไม่เงยหน้าขึ้นมองประธานชมรมที่ส่งยิ้มตามมารยาทมาให้เพราะกลัวจะทำใจยิ้มตอบไม่ลง

กระทั่งลงชื่อเสร็จนั่นแหละ เด็กสาวจึงหยิบรายละเอียดชมรมขึ้นมาดูเพื่อหลีกเลี่ยงการสนทนา เพิ่งสังเกตตอนเซ็นชื่อว่าในรายชื่อรุ่นพี่มีชื่อของพู่กันอยู่ด้วย แต่จะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว

หากเมื่อกวาดสายตาอ่านกิจกรรมที่ต้องทำแล้ว ร้อยราตรีก็ชะงักไปครู่ใหญ่ ...จัดนิทรรศการภาษาไทย...จัดโต้วาที...จัดแต่งกลอน...ออกมาเล่านิทาน...

มือบางสั่นระริกจนแทบวางแผ่นกระดาษลงในที่ของมันไม่ได้

...จะถอนตัวตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว...

==========

สรุป

- ข้อความในตอนแรกเป็นไดอารี่ของไนท์

- ไนท์ออกจะหงุดหงิดที่ตนเองไม่หายจากโรคซึมเศร้าเสียที

- ไนท์เลือกชมรมแบบมองโลกในแง่ร้ายสุดๆ ไม่ปลื้มอะไรก็เผ่นทันที

- ไนท์เลือกชมรมภาษาไทย ถึงจะไม่ชอบหน้าแมนและไม่อยากยุ่งกับพู่กัน แต่ก็ตรงกับความชอบของตนเองที่สุดแล้ว

- ไนท์เซ็นชื่อโดยไม่ได้อ่านรายละเอียดก่อน ไปรู้ทีหลังว่าชมรมภาษาไทยมีกิจกรรมค่อนข้างเยอะ

- งานเข้าแล้วละลูก.... (ฮา)