ปิศาจของพระเจ้า

ตัวละครที่เกี่ยวข้องแบบเต็มๆ : มิดไนท์ หมอโชค

...ตอนนี้ไม่ว่างครับ (กร๊ากกกก) แต่.. แต่เอนทรีทิ้งระเบิดของผปค. หมอโชคทำให้ผมเกิดพีคขึ้นกะทันหัน และไหนๆ วันนี้ก็วันศุกร์ ผมขอว่างสักวันแล้วกันนะครับ  (...ด..ได้ข่าวว่าอีกสี่สิบวัน...เอ่อ..จะสอบแล้วนะพ่อ - ไนท์ / ถ้าไม่ติดจะสมน้ำหน้าให้ แกะแพะก็คะแนนแย่ไม่ใช่เรอะ - นิกซ์)

...อย่าซ้ำเติมพ่อสิลูก

========== (ต่อจาก [CS:SS]คนที่ไม่คาดฝัน... ของ..เอ่อ..ของหมอโชคที่ให้ท่านกฤษอัพแทนน่ะครับ)

ดวงตาสีน้ำตาลเกือบดำเบิ่งค้าง ร่างบางแข็งเกร็งจนชายหนุ่มเกือบนึกว่ารูปปั้นตัวร้อนได้ หากไม่สังเกตว่ามือที่กำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นจนขึ้นข้อขาวกำลังสั่นระริก

สิทธิโชค โล่ห์จินดาละมือจากหน้าผากร้อนผ่าว ไรผมบางๆ ตกลงมาปรกใบหน้าเซียวเช่นเดิม ยิ่งทำให้ร้อยราตรีดูบอบบางอ่อนแอ ชายหนุ่มก้าวไปยืนข้างหน้า ก่อนจะย่อตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน

ร้อยราตรีก้มหน้าลง หลบตาวูบ แพขนตาสีเข้มหรุบลงปิดดวงตาคู่อมทุกข์ ดูราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิดและกำลังหวาดกลัว ปลายเล็บเริ่มจิกลงในเนื้อผ้าแรงขึ้นจนน่ากลัวจะขาด สิทธิโชคขมวดคิ้วเข้านิดหนึ่งเมื่อสังเกตเห็นริมฝีปากเม้มนิดๆ ที่เริ่มเขียวเพราะละอองเย็นและความป่วยไข้

...จริงๆ แล้ว ตัวเขาก็เป็นสาเหตุหนึ่งด้วยน่ะแหละ

"ไปห้องพยาบาลก่อนไหม?" ชายหนุ่มเอ่ยถาม อ่อนโยนตามแบบของแพทย์ที่มีต่อคนไข้ แต่ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับตรงกันข้าม ร่างบางทำกิริยาคล้ายจะกระถดตัวหนี แต่ก็ยั้งไว้ทันด้วยมารยาท

"ม..ไม่ต้อง!! อ..เอ้อ..ไม่เป็นไรค่ะ..." ประโยคแรกเอ่ยเสียงกร้าว หากก็ปรับน้ำเสียงจนอ่อนลงได้อย่างฝืนเต็มที สิทธิโชคชะงักไป ...เมื่อครู่หากมองไม่ผิด แววตาคู่นั้นสะท้อนแววทั้งกราดเกรี้ยวและหวั่นกลัว

เด็กสาวและชายหนุ่มต่างนิ่งค้างอยู่ในท่านั้นอีกครู่ใหญ่ สายตาของเขาพยายามมองตาอีกฝ่ายอย่างต้องการคำตอบ ร่างบางจ้องมองพื้นนิ่ง แต่สิทธิโชครับรู้ได้ถึงความหวาดระแวงและการดูเชิงที่สะท้อนออกมาจากภาษากายนั้น

ในที่สุด เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังลอดออกมาจากกระเป๋ากระโปรงก็ทำลายความเงียบลง สิทธิโชคถอยหลังไปก้าวหนึ่งและเหยียดกายขึ้นเต็มความสูง ร่างบางดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย...หากมือบางยังสั่นเทาลุกลนจนล้วงโทรศัพท์ออกมาได้ยากเย็น "ค..คะ...?"

เด็กสาวนิ่งฟังเสียงจากปลายสาย ก่อนจะกดวางและซุกมือถือกลับไปในที่ของมัน กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพยายามเอ่ย น้ำเสียงเบาหวิวสั่นระริกจนแทบคุมไม่อยู่ "อ..อาจารย์..คะ... พี่สาวหนู..เอ่อ..ม..มารับแล้วค่ะ...ถ..ถ้ายังไง น..หนู..ขอตัวก่อน...นะคะ.."

ไม่ทันฟังคำตอบ ร้อยราตรียกมือขึ้นพนมไหว้ ก่อนมือจะควานหากระเป๋านักเรียนมากระชับมั่น แล้วยันตัวลุกขึ้นวิ่งออกไปด้วยความเร็วทั้งที่แทบจะทรงกายไว้ไม่อยู่

ชายหนุ่มมองตามไปอย่างเป็นห่วงและครุ่นคิด ...ใครกันที่ทำลายเกียรติของอาชีพแพทย์?

หากเพียงแต่เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาคงบอกเด็กสาวคนนั้นได้ ว่าเขาเป็นคนละคนกับที่ทำร้ายเธอ