ปิศาจของพระเจ้า

"ยังไง มาอยู่โรงเรียนใหม่แล้วก็อย่าทำตัวเป็นภาระให้ชาวบ้านเขาอีกล่ะยัยไนท์" เสียงหนักๆ เข้มงวดของพี่นิกซ์ดังขึ้นแทนคำกล่าวอวยพรให้โชคดี เราเมินหน้าหลบ ชินกับคำพูดชวนหงุดหงิดของพี่สาวเสียแล้ว ...เราไม่ได้เกิดมาเรียนเก่งเป็นผู้นำมีอำนาจแบบนั้นนี่...

รถจอดลงเงียบๆ ที่หน้าประตูรั้ว เราไหว้พี่ลวกๆ หยิบกระเป๋าก้าวลงมาอย่างเร็ว เจ็ดโมงสี่สิบห้าแล้ว มีคนมาก่อนเรามากพอสมควร ก็เลยเดินตัวลีบๆ ผ่านประตูเข้าไป หวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นเรานะ

==============

เสียงเพลงชาติดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แดดต้นฤดูฝนยังไม่ร้อนมากนัก เรายืนเข้าแถวเงียบๆ พยายามให้ตัวเองอยู่ตรงกลางๆ จะได้ไม่เป็นจุดสนใจ ไม่มีใครคุยกัน...ทุกคนยังใหม่และขัดเขิน ถ้ามีใครมาทักเราตอนนี้ เราสะดุ้งแน่ๆ

หลังจากเคารพธงชาติเสร็จ ก็เดินเรียงแถวขึ้นไปยังห้องประชุม ...คงจะเป็นที่เดียวกับที่รับสมัครสินะ เสียงเก้าอี้ครูดกับพื้นดังขึ้นอีกครู่หนึ่งก่อนจะเงียบลง แล้วก็มีตัวแทนครูออกมากล่าวปฐมนิเทศ ความน่าเบื่อถูกกลบด้วยความไม่คุ้นชิน เราไม่กล้าเหลือบมองข้างๆ ...ไม่ได้สนใจว่าจะมีเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยบ้างหรือเปล่า ...มือของเราสั่นขึ้นมาอีกแล้ว มันสั่นไม่หยุดแม้จะเอื้อมมือไปรับซองปิดผนึกมาไว้กับตัว อาจารย์บอกว่าซองนี้มีหมายเลขประจำตัวและเลขที่นั่ง...อืม หวังว่าเราคงได้ที่นั่งหลังๆ นะ

นาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงตรง เราและนักเรียนคนอื่นๆ เดินเรียงแถวไปยังห้องเรียน เรารู้ว่าหลายคนคงมองซ้ายขวาอย่างสนใจ ...เราก็อยากสนใจเหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าจะมีใครสังเกตเห็นเราขึ้นมา ก็เลยได้แต่ก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น แย่จริงๆ เลยนะ เราเนี่ย

เมื่อมาถึงห้อง ทุกคนก็เริ่มแกะซองเปิดหมายเลขออกมาดู เราได้หมายเลข 5204 ...แบบนี้ก็ต้องทำอะไรก่อนหน้าคนอื่นอีกแล้วน่ะสิ แต่ว่าเราชอบเลขสี่นะ ...เลขที่แปลได้ทั้งโชคดีและความตาย เหมือนเหรียญสองด้าน... คิดอะไรแปลกๆ อีกแล้วแฮะ แย่จัง ส่วนที่นั่งของเราอยู่ท้ายสุดฝั่งประตู คนที่นั่งข้างๆ ชื่อโบ เป็นเด็กผู้หญิงน่ารักดี (...ทุกคนเด็กกว่าเราหมดเลยล่ะ แต่เราไม่บอกดีกว่าว่าเราซิ่ว) ทางซ้ายมือ...ยังไม่ได้ถามชื่อ แต่ดูสดใสร่าเริงอีกแล้ว ก็ดีเหมือนกัน จะได้ตามน้ำได้ ส่วนคนที่นั่งหน้าเป็นผู้ชายตัวค่อนข้างสูง(สำหรับเราล่ะนะ) คงต้องชะเง้อมองกระดานกันหน่อยล่ะมั้ง

จริงๆ เราชอบที่นั่งของโบที่ติดกำแพงมากกว่า แล้วนั่งหลังสุดแบบนี้อาจารย์จะยิ่งเพ่งเล็งว่าเป็นเด็กขี้เกียจหรือไม่ชอบเรียนแน่ๆ แถมเวลาหันไปไม่เจออะไรขวางไว้ แถมยังติดประตูแบบนี้รู้สึกเหมือนโดนคุกคามยังไงไม่รู้สิ เราเป็นโรคกลัวที่กว้างหรือไงนะ แย่จริงๆ

อาจารย์บอกว่าให้อยู่กันตามอัธยาศัยจนถึงสิบโมง หมายความว่าเราต้องอยู่กับคนที่ไม่รู้จักอีกยี่สิบสามคนตั้งเกือบชั่วโมง ...เราเหลือบมองโบ เธอดูเป็นเด็กสาวที่...จะว่าไงดีล่ะ เราตัดสินคนไม่เป็น ไม่กล้าตัดสินด้วยล่ะ แต่ในเมื่อต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน งั้นเราจะพยายามมองโบในแง่ดีให้มากๆ นะ

สรุป :

-พี่ของไนท์ขับรถมาส่ง
-ไนท์ชอบเลขสี่ แต่ไม่ค่อยชอบที่ต้องทำอะไรก่อนคนอื่น
-ยังไม่ได้ทำความรู้จักกับใครจริงๆ จังๆ
-ไนท์ไม่ค่อยพอใจที่นั่งเท่าไร อยากนั่งติดกำแพงมากกว่า