ปิศาจของพระเจ้า

1. ชื่อจริง / นามสกุล / (ชื่อเล่น)
ร้อยราตรี ปรติวราวุธ (มิดไนท์)

2. อายุ
17

3. วัน เดือน ปี เกิด
2 มีนาคม 2534

4. เพศ รสนิยมทางเพศ
หญิง (ชอบผู้หญิง)

5. ความสูง
159

6. รูปพรรณสัณฐาน
เด็กสาวร่างผอมบางดูอ่อนแอ ใบหน้าก้มต่ำอยู่เสมอ ผมยาวประมาณบ่าสีน้ำตาลเข้มรวบต่ำหลวมๆ ไรผมกระจายเต็มกรอบหน้าจนดูยุ่งเหยิง ดวงตาสีน้ำตาลเกือบดำแฝงแววสับสนหากมีสีหน้านิ่งเฉย มีรอยแผลเป็นบางๆ พาดผ่านโหนกแก้มซ้าย ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา(ไม่ติดพระเกี้ยว)เก่าจนซีด

7. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมต่างๆของตัวละคร
-แทนตัวเองว่า เรา/เธอ พยายามเลี่ยงชื่อคนอื่นเพราะจำไม่ได้
-ค่อนข้างอ่อนแอ(ทั้งทางร่างกายและจิตใจ)
-ซึนนิดๆ ยิ่งรักยิ่งทำเป็นไม่สนใจ เพราะกลัวว่าจะเผลอทำตัวอ่อนแอให้เห็น
-มักจะก้มหน้าตลอดเวลา ไม่สบสายตาคน
-แสดงท่าทีสุภาพ เออออ หลีกเลี่ยงข้อขัดแย้งต่างๆ จนบางครั้งก็อึดอัดแต่ทำอะไรไม่ได้
-ลิ้นและมือแข็งขัด มือสั่นนิดๆ ตลอดเวลา บางครั้งก็นึกคำพูดไม่ค่อยออก พูดอึกๆ อักๆ หรือใช้คำผิดความหมาย(ไปจนถึงใช้ภาษาเขียนในภาษาพูด) คิดและประมวลผลเป็นคำพูดค่อนข้างช้า (เป็นผลข้างเคียงจากการกินยาแก้โรคซึมเศร้า) เมื่อมีใครเรียกหรือถามจะมี “หือ..? เอ่อ...” ก่อนตอบทุกครั้ง
ตัวอย่าง : "วันนี้ฟ้าหลัวจังเลยเนอะ" >> "อ..เอ่อ..วันนี้เมฆครึ้ม... แดดไม่มี ลมแรง..เหมือนโลกหลังความตายเลย...แย่จังนะ.."
-พยายามมองโลกในแง่ดีเพื่อให้ดูเหมือนปกติ แต่กลับดูเหมือนประชดมากกว่า
-ดูเป็นคนที่อยู่ผิดที่ผิดทางอยู่เสมอ บางทีก็วางตัวผิดๆ ถูกๆ หรือเผลอสุภาพกับรุ่นเดียวกัน
-ถ้าเจอเหตุการณ์ไม่คาดคิด จะช็อกและทำอะไรไม่ถูก
-ถ้ามีใครแสดงท่าทีสงสารหรือเป็นห่วง จะแสดงอาการต่อต้านทันที เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถ(ที่จะอยู่อย่างมนุษย์ปกติ)
-ต่อให้ป่วยปางตายก็จะไม่ไปห้องพยาบาล
-ถ้าลืมกินยาจะแสดงอาการก้าวร้าว หรือแอบหลบไปร้องไห้คนเดียว
-ถ้าต้องเป็นจุดสนใจจะเกร็งและสั่นยิ่งกว่าเดิม
-หลีกเลี่ยงห้องพยาบาลเท่าที่จะทำได้ ถ้าเจออาจารย์ห้องพยาบาลจะวิ่งหนี ถ้าวิ่งหนีไม่ได้จริงๆ จะเกร็ง สั่น ก้มหน้านิ่ง เล็บจิกลงในเนื้อ ถ้าพ้นสถานการณ์นั้นมาได้จะเข่าอ่อนและร้องไห้ทันที
-เป็นคนที่มีความขัดแย้งในตัวเองสูงพอสมควร เพราะก่อนจะอาการหนักก็เคยเป็นคนธรรมดามาก่อน บางครั้งก็จะสับสนและไม่รู้จะเป็นตัวของตัวเองหรือตามใจคนอื่นเพื่อไม่ให้ถูกเกลียดดี

8. สิ่งที่ชอบ
ความเงียบ หนังสือ การอยู่คนเดียว กิจกรรมที่ต้องทำคนเดียวทุกประเภท แบบทดสอบทางจิตวิทยา(ที่ไม่ทำให้รู้สึกกดดัน)

9. สิ่งที่เกลียด,กลัว
เกลียดคนที่ไม่มีเหตุผล เอาแต่ความคิดตัวเองเป็นใหญ่, ความรู้สึกถูกคุกคาม, อาจารย์ห้องพยาบาล(เคยมีเรื่องกับอาจารย์ห้องพยาบาลที่โรงเรียนเก่า), กิจกรรม(เข็ดจนวันตาย)
กลัวคนที่มีอำนาจมากกว่า ความเปลี่ยนแปลงและความผิดพลาด

10. งานอดิเรก
อ่านหนังสือ นั่งเหม่อ เย็บปักถักร้อย

11. สายการเรียน
ศิลป์-ภาษาฝรั่งเศส

12. วิชาที่ชอบ / ไม่ชอบ
ชอบวิชาเลขเพราะพลิกแพลงไม่ได้ แต่เรียนได้ไม่ดี
ไม่ชอบวิชาที่ต้องทำงานเป็นกลุ่ม (วิทย์) แนะแนว (อย่างหลัง เพราะถูกมองว่าเป็นเด็กมีปัญหาอยู่เรื่อย)

13. วิชาที่ถนัด / ไม่ถนัด
ถนัดวิชาภาษาไทยเพราะชอบอ่านหนังสือและเขียนระบายอารมณ์ สังคมเพราะถนัดท่องจำ
ไม่ถนัดวิชาเลข

14. คะแนนวิชาต่างๆในตอน ม.3
ไทย 4
วิทย์ 3.5
เลข 3
สังคม 4
สุขศึกษา 2 (ตกพละ)
อังกฤษ 3.5
ศิลปะ 4
การงาน 4
คอม 4

15. ความสามารถพิเศษในการเรียน
เขียนเรียงความ หลับใน

16.ลักษณะคนที่จะเป็นเพื่อนได้
คุยสนุก(สามารถเออออด้วยได้) จริงใจ ไม่แสดงท่าทีรังเกียจหรือสงสาร

17. ลักษณะคนที่ไม่ถูกชะตา
อาจารย์ห้องพยาบาล, คนที่มีลักษณะ “แรง”, คนที่ดูมีอำนาจชักจูงคนอื่นได้, คนที่มองตัวเองด้วยสายตาสมเพชหรือดูถูก, บ้าผู้ชาย (รีแอคชั่นคือพยายามหลีกเลี่ยงอย่างรุนแรง)

18. เสป็กในดวงใจ
ไม่มี ขอแค่เข้าใจ (และปลง) กับตัวเองได้ก็พอ

19. อื่นๆ
-เป็นลูกหลง มีพี่สาวหนึ่งคนอายุ 28 ชื่อรู้ราตรีหรือนิกซ์(nyx) พ่อและแม่ค่อนข้างเข้มงวด เคร่งเรื่องระเบียบและเกรด จึงรู้สึกเหมือนเป็นปมด้อยนิดๆ ที่เรียนได้แค่ระดับปานกลาง แต่ส่วนใหญ่จะไม่มีปัญหาการเรียน ปัจจุบันยังอาศัยอยู่ที่บ้าน(มีนบุรี) พี่สาวจะขับรถมาส่งตอนเช้าแล้วเลยไปทำงาน
-ยืมชุดนักเรียนของพี่สาวใส่เพราะไม่อยากใส่ชุดโรงเรียนเก่า
-เป็น dystemia(อาการซึมเศร้าเรื้อรัง) แบบไม่แสดงอาการ จากกรรมพันธุ์ฝ่ายแม่
-มีอาการ post traumatic stress หรือความเครียดจากบาดแผลทางจิตใจค่อนข้างรุนแรง
-อดีตเคยเป็นเด็กกิจกรรม ทำอะไรเป็นหลายอย่าง แต่ตอนนี้จะไม่ทำอะไรเลยเพราะไม่อยากออกหน้า มีความคิดที่ว่าการเสนอหน้าให้อาจารย์เห็นบ่อยๆ ทำให้ถูกเพ่งเล็ง
-ซิ่วมา เพราะมีปัญหากับอาจารย์ห้องพยาบาลและฝ่ายปกครองโรงเรียนเก่า ถูกกดดันจนต้องลาออก

-เรื่องที่เกิดขึ้นคือ เคยทำกิจกรรมแล้วเกิดอุบัติเหตุ(ทำกระจกประตูห้องพักครูแตกเพราะยกเครื่องปรินท์ไม่ระวังจนกระแทกโดน) ถูกเศษกระจกบาดแก้มเป็นแผลไม่ลึกมาก เพื่อนพาไปส่งห้องพยาบาลแต่ก็ได้รับการดูแลอย่างลวกๆ (ไม่ได้เย็บแผลจึงเป็นแผลเป็น) เมื่อเรื่องไปถึงฝ่ายปกครอง อาจารย์ห้องพยาบาลก็พูดจนฝ่ายปกครองเข้าใจว่าเจ้าตัวเป็นฝ่ายผิด(ที่ทำกระจกแตก)และถูกภาคทัณฑ์(ที่ฝ่ายปกครองคิดว่าแสดงท่าทีก้าวร้าวกับอาจารย์เพราะไม่ยอมทำแผลให้) ทำให้เพื่อนในห้องที่ไม่รู้เรื่องตีตัวออกห่างและเอาไปพูดต่อจนเสียหาย
-มีอาการ post traumatic stress หลังจากเหตุการณ์นั้น ตอนนี้เข้ารับการรักษาอยู่ ปกติจะกินยาสม่ำเสมอ ยกเว้นถ้าลืมเกินสองวันหรือยาหมดจะแสดงอาการก้าวร้าว(พูดเสียงกระชาก แสดงท่าทีไม่เป็นมิตร ถ้าอาการหนักจริงๆ อาจถึงขั้นปาข้าวของ แต่ไม่ทำร้ายเพื่อน) หงุดหงิดสลับกับซึมๆ สาเหตุที่มีท่าทีก้าวร้าวคือเชื่อว่า ยาทำให้อาการดีขึ้น เพราะฉะนั้นเจ้าตัวก็จะพึ่งแต่ยาอย่างเดียวจนเผลอแสดงอาการก้าวร้าวเมื่อขาดยา

ลึกๆ แล้วอาการก้าวร้าวเมื่อขาดยาอาจเป็นจิตใต้สำนึกที่อยากจะทำร้ายหรือเอาชนะผู้ใหญ่ที่ไม่ให้ความยุติธรรมกับตนเองก็เป็นได้ครับ

-ยาที่หมอให้ใช้คือ Depakin Chrono 500 MG 2 เม็ดก่อนนอน มีผลข้างเคียงคือทำให้เจริญอาหารและน้ำหนักขึ้น (ฮา)
Risperidone 2 MG หนึ่งเม็ดก่อนนอน มีผลข้างเคียงคือนอนไม่หลับ กระวนกระวาย วิตกกังวล ปวดศีรษะ ง่วงซึม เหนื่อยล้า เสียสมาธิ น้ำหนักเพิ่ม สั่นและกล้ามเนื้อเกร็ง
Fluoxetin 20 MG วันละเม็ดก่อนนอน

-โอกาสที่มิดไนท์จะไม่กินยามีน้อยมาก(เพราะถูกพี่สาวบังคับ) ยกเว้นถ้าอยากเขียนให้มิดไนท์ "แรง" กับเขาบ้างน่ะครับ ส่วนกรณีที่จะผูกเรื่องยาก ผมอยากให้นำพฤติกรรมข้อ "ดูเป็นคนที่อยู่ผิดที่ผิดทางอยู่เสมอ" มาใช้น่ะครับ คือมิดไนท์อาจโผล่ไปที่ไหนก็ได้ หรือถ้าเป็นเหตุการณ์ปกติ มิดไนท์อาจนั่งอยู่ในกลุ่มอยู่แล้วโดยที่ทุกคนคุยกันข้ามหัวก็ได้ครับ (ฟังดูแถไปนิดหรือเปล่านะ แต่ผมว่าการก้าวข้ามความกลัวของตัวเอง และกลับมาเป็นนักกิจกรรมที่มีเพื่อนรายล้อมอีกครั้งเป็นประเด็นหลักของมิดไนท์เขาล่ะ)

20. สัญชาติ, เชื้อชาติ, ภาษาที่พูดได้
สัญชาติและเชื้อชาติไทยแท้ พูดอังกฤษได้นิดหน่อย

หมายเหตุ : แค่เขียนให้ไนท์พูดแปลกๆ ตะกุกตะกัก สั่นนิดๆ แล้วก็คิดอะไรประมาณ ...แย่แล้ว แบบนี้จะถูกเกลียดหรือเปล่า... ก็ถือว่าเข้าทรงได้สมบูรณ์แล้วละครับ

หมายเหตุ 2 : PTSD หมายถึงความผิดปกติทางจิตเวช ที่มีอาการเกิดขึ้นหลังจากที่ได้ประสบต่อ ภาวะที่เป็นเหตุการณ์รุนแรงในชีวิต และกระทบกระเทือนต่อจิตใจอย่างรุนแรงโดยมีลักษณะหวนคิดและระลึกถึงเหตุการณ์นั้นบ่อยๆ อาจมีความ สนใจสิ่งต่างๆ ลดน้อยลง หรือหมดไป รู้สึกห่างเหินจากญาติมิตรและคนใกล้ชิด มีอาการซึม เฉยเมย ไม่รื่นเริง ไม่แจ่มใส งง คิดอะไรไม่ค่อยออก ตื่นเต้นตกใจง่าย ขาดสมาธิ นอนไม่ค่อยหลับ ปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์ ดังกล่าวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในทันทีทันใด แต่เกิดขึ้นหลังจากเหตุการณ์ประ มาณ ๒-๓ สัปดาห์ ถึง ๒-๓ เดือนแต่ไม่ค่อยจะเกิน ๖ เดือน ส่วนใหญ่อาการจะค่อยๆ ดีขึ้น มี ส่วนน้อยที่มีอาการเรื้อรังนานเป็นปีๆ จนกระทั่งมีการเปลี่ยนแปลงในบุคลิกภาพ (http://www.navy.mi.th/navic/document/900808a.html)

หมายเหตุ 3 : dystemia คือโรคซึมเศร้าเรื้อรังครับ

ลิงค์เอนทรีสัมภาษณ์ครับ : http://whitehamster.exteen.com/20090406/pre-ms

edit @ 6 Apr 2009 20:16:35 by Zahnarzt : whitehamster